<_HARO...FANCLUB_>

19/5/2552

nickName_Haro_GooDMorning Everybody ……..

สวัสดีครับทุกท่านที่เข้ามาเยี่ยมชมบล็อกของHAROของนายโดมคนนี้นะ......วันนี้ขอเริ่มจากประวัติแนะนำตัวเลยแล้วกันนะฮะ.....ผมชื่อเล่นชื่อโดมครับ....กะลังขึ้นปี1ที่ ม.ราชฏัท นครสวรรค์ นะย้ายมาอยู่ที่หอซอยหน้าวิลัยเทคนิค นครสวรรค์ (จะมาเยี่ยมก็มานะ) อยู่หอที่2แล้ว (หอที่แล้วมิเตอร์ไฟฟ้าหมุนตลอดเลยย้ายมา...จ่ายค่าไฟไม่ไหว) สรุปว่าตรูกะพี่ตรูโดนอีป้าเจ้าของหอเก่าโกงค่าไฟมาแหม๊บๆ..เลยย้ายมาหาที่ๆไม่มีจอมมารมากวนทีนอีกนะคงเข้าใจกัน ผมเกิดที่นคสวรรค์นี่แหละครับ.....แต่ย้ายไปเรียนที่ตากซักประมาณ5ปีเพื่อพักความวุ่นวายในเมือง(ความจริงกรูไม่อยากไปเลยเนี่ย....โดนลาไปแท้ๆ....) ย้ายมาอยู่หอนี้ก็ค่อยยังชั่วหน่อยเพราะห้องกว้างมากๆ...แถมข้างล่างยังเป็นร้านเกมส์อีก (นี่เราโชคดี2เด้งเลยหรอเนี่ย...หอนี้พระเจ้าส่งมาโปรดเราแท้ๆ) แต่ย้ายมาได้วันแรกพ่อของผมก็ไปบอกกับเจ้าของหอ (และเจ้าของร้านเกมส์อีกเช่นกัน) ว่า <ห้ามลูกผมลงมาเล่นเลยนะพี่> เลยเป็นความซวยของผมไปเลยตามระเบียบแต่กฎมีให้แหก!...ช่ายเมื่อทั้ง2ผู้ยิ่งหย่ายกลับไปนั้นในวันสิ้นเดือนของเดือนเมษายนเช้าเดือนไหม่soloเต็มที่เลยเอาแบบลืมตายกันไปข้างนึง…..2วันต่อมาเกิดอาการเบื่ออย่างแรง....เลยไปหาอะรัยทำดีกว่า และก้อยู่ไปวันๆก่อน ม.-มหาลัยจะเปิดว่าเราต้องทำอะรัยซักอย่างแล้วแล้วก็มาถึงทุกวันนี้

เกริ่นนำนะชะเอิงเอย_02

บ้านผมเค้าจะชอบหาอะรัยทำกันยามว่างนะ...เป็นกันทั้งบ้านเลย....เป็นพวกHYPERอ่ะ...แบบว่าอยู่เฉยๆไม่ได้หล่ะนะ ผมมีพ่อเลี้ยงด้วยนะ (พ่อเลี้ยงนี่ไม่ได้หมายถึงผัวไหม่ของแม่ผมนะ...แต่คือแม่ผมเค้าไม่ค่อยว่างตอนผมเกิดใหม่ๆเลยไปฝากเค้าเลี้ยง...โตมากะเค้าเลยเรียกเค้าพ่อน่ะ..อย่าเข้าใจผิดไปหล่ะ) ลูกของพ่อเลี้ยงผมเนี่ยเค้าทำงานเกี่ยวกับการประเมินทรัพย์สินที่ยื่นขอกู้จากธนาคารแห่งหนึ่งที่มีสัญลักษณ์สีเขียวอ่ะ (มึงจะใบ้อะรัยเค้าเนี่ยมึงบอกเค้าไปหมดแล้วอ่ะ...สีเขียวมีที่เดียวเว้ย!) ช่ายๆ ธนาคารกสิกรไทย อ่ะแหละเออ เอาเป็นว่าผมก็ไปมาหาสู่กับหอและบ้านพ่อเลี้ยงผมเป็นประจำอ่ะนะ แล้วผมก็ไปทำงานกะพี่เค้าบ่อยๆ เป็นเบ้คอยแบกโน่นมั่งนี่มั่ง....เอาเป็นว่าเกริ่นนำนี่คงทำให้รู้จักตัวผมไม่มากก็น้อยนิดเท่าขี้เล็บขบตีนคุณอย่างแน่นอนครับเอาเป็นว่าวันนี้ในฐานะทึ่ผมเป็นครอบครัวของexteen.comนี้แล้ว.....ขอแถมอะรัยให้อ่านกันแก้เซ็งไปก่อนแล้วกันครับ (อย่าพึ่งเบื่อผมนะ)

ประถมบท_01 <ชะตากรรมDomesad>

ซึ่งเคยบอกไว้นะครับว่างงานที่ทำอยู่กะพี่ชายลูกพ่อเลี้ยง....(อ่ะลืมบอกไปเค้าชื่อพี่เบลวนะ).....เป็นงานลงพื้นที่....ขณะเดียวกันนั้นเองวันแรกที่เริ่มงานอยู่แถวบางม่วงบ้านเกิดของพ่อผมเองนั้นก็ใด้เริ่มงานกัน....งานก็ไม่มีอะไรมากก็อีแค่วัดรอบบ้าน...ถ่ายรูปภายในภายนอก ถ่ายทางเข้า4แยก5แยก6แยก7แยกก็ว่าไป...เรานึกว่ามันง่ายง่ายไป..ก็เลยบอกพี่เบลว หลังเสร็จงานนี้ว่า <โถ...!พี่...มียากๆกว่านี้มั้ย...ดูๆไปแล้วมันง่ายเกินนะ> พี่เบลวเค้าก็เงียบแล้วแอบยิ้มตอนขับรถกลับไปที่ทำงานเพื่อส่งเคลียงาน พี่เค้าก็ไปส่งผมที่หอแล้วบอกว่า <โดม...พรุ่งนี้มีอีกนะเดี๋ยวมารับแล้วที่ขอน่ะใด้แน่ๆ...พรุ่งนี้เจอกัน> ผมก็อืมๆๆๆไปเรื่อยๆ ก็ไม่ได้คิดอะไรก็คิดว่างานมันมีแค่นั้นจริงๆเนอะ

8อี88 เอ้างงหล่ะสิว่าอะรัย 8อี88 เอ็กอีเอ็กๆเสียงไก่ขันไง (ตลกพอหรึยัง!) วันรุ่งขึ้นแต่งหล่อเกงยีนส์ผมเนี๊ยบ! เสื้อค็อกโคดายดิ์เลย กะว่าจะเอาไปอวดลูกค้าหรือลูกสาวลูกค้าธนาคาร (ถ้ามีน่ะนะ) เท่สุดๆพี่เบลวก็มารับตอน6โมงเช้าเลย ในเมืองถือว่าเช้ามากผมก็ถามว่า <ทำไมไปแต่เช้าอ่ะพี่> พี่เค้าบอกว่าของยากที่ขอไปใด้มาแล้วเลยต้องไปแต่เช้าน่ะ ผมก็ลืมไปแล้วว่าทำปากสบประหม่าไป ก็ถามว่าไปที่ไหน พี่เค้าก็บอกว่า ทึ่ชัยนาถ ผมก็ร้องเลยว่า <โอย......! ใกล้ๆแป๊ปเดียวก็เสร็จแล้วม้าง....> พี่เบลวก็ยิ้มสแยะ...เข้าใจนะยิ้มแบบนี้อ่ะ....แล้วพี่เค้าก็ขับรถใด้ครึ่งทางแล้วก็ลดความเร็วลงเหลือ80/H 80โลต่อชั่วโมงนั้นเอง ผมก็แปลกใจมากเลยถามไปว่า <พี่ปกติอัดเป็น100-100กว่าเลยไม่ใช่หรอ> จบปุ๊ปพี่แกเอามือลูบหัวแสกหน้าตัวเองแล้วร้องโอยมาแผ่วๆแล้วก็บ่นว่า <ปวดหัวโว๊ย! > แล้วพี่แกก็ไม่พูดอะรัยเลยแล้วยื่นโฉนดที่ดินที่เราจะต้องไปประเมินราคากันให้ดู โอ้แม่เจ้า!ไอ้จอช7แม่ปาเข้าไป200กว่าไร่แล้วที่แมร่งเสือกแบ่งเป็น6ชิ้นแต่รวมกันได้ 200กว่าไร่ บ้า....บ้า....มึงบ้าไปแล้ว คนบ้าอะรัยจะมาวัดที่200กว่าไร่ด้วยตลับเมตรวะ กูไม่เอาด้วยหรอก ใครจะทำแล้วทำจนเสร็จนะกูถือมึงเป็นพระเจ้าเลยแสร๊ด...ผมพูดจบพี่เค้าก็บอกว่า..<งานนี้ไม่ได้วัด...แค่หาหลักเลขโฉนดเฉยๆ.....> โอย......ค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อยนึงถ้าวัดกันเองนะกูว่าแม่งทำถึงอาทิตย์หน้าแหละ......ค่อยยังชั่วหน่อยไปถึงที่หมายแล้วในเวลา 8 โมงครึ่ง ก็เข้าไปตามแผนที่ แล้วไปหาผู้ใหญ่ว่าที่มันอยู่ตรงไหน วันแรกผ่านไปผู้ใหญ่บ้านไม่อยู่บ้าน.....เวรกรรม...กลับๆๆๆๆ...ไปตั้งหลักกันก่อน...วันที่2 โทรหาผู้ใหญ่บ้านติดต่อกันเรียบร้อยก็ไปดูที่กัน ไอ้เรานึกว่าที่แบบบ้าน หรือไม่ก็โรงงานอะไรประมาณนั้น ไปถึงที่...อุทานออกมาต่อหน้าสาทุชนเลยว่า <พ่อมึงตาย> โห.....นี่มันๆๆๆๆดินโล่งๆเลยเป็นดินที่พร้อมจะปลูกอะไรซักอย่างผมก็ถามผู้ใหญ่บ้านว่า <ผู้ใหญ่....นี่มันที่ทำอะไรกัน...เค้าปลูกอะรัยหรอ> ผู้ใหญ่บ้านบอกว่าเป็นที่ไร่มันสำปะหลัง .....คราวนี้อุทานออกมาแบบเดิมเลย....ไม่ต้องพิมพ์นะ..นึกแล้วยังเสียอารมณ์อยู่เลยเนี่ย ก็วัดกันไปหากันไปหมุดก็เจอมั่งไม่เจอมั่งตรงมั่งไม่ตรงมั่งก็งูๆปลาๆกันไป.......แล้วตอนไปนะแดดนี่ส่องกลางหัวเลย (มึงคิดว่าหัวกูเป็นแผงโซล่าเซลล์หรอ) แดดออกประมาณ 9โมงอย่างกะมันออกตอนเที่ยงเลย.....ตอนนั้นผมนึกในใจเลยว่า <กรูจะรอดป่าววะ> ต้องย้ายมาอยู่ในรถอีกครั้งหนึ่งแล้วก็ทำจนเสร็จ...กลับบ้านกัน ประมาณ2ทุ่ม ระหว่างทางพี่เบลวก็ถามผมว่า งายเป็นงัยเห็นบ่นว่าอยากได้แบบยากๆไงพอใจหรึยัง...แล้วพี่แกก็ยิ้งสแยะอีกรอบ......ผมตอบกลับอย่างไม่รีรอเลยว่า นี่เอามาแกล้งหรือเอามาดัดสันดารกันแน่เนี่ย.....ก็จะไม่ให้ผมโมโหใด้ไงหล่ะครับก็เจ้าของที่เล่นไม่อยู่บ้านเลยต้องตามหากันเองหนำซ้ำยังต้องเอาชุดสุดโปรดไปถูกทารุณกรรมอีก...โอ้แม่เจ้า.......นี่คงเป็นบทเรียนกับผมว่า...อย่าหาอะไรมาเกินตัวเมื่อยังไม่รู้ว่ามันยากนะ...จำไว้นะพวกเด็กเด็กๆจากแตงผลเล็กกลายเป็นแตงผลหย่ายยยยยยยย...ว๊อย!....นั้นมันเพลงแตงโมเว้ยบักโดม.......ถุยชีวิต....คงเป็นกรรมส่วนนึงที่ใด้ชดใช้ให้ใคร บางคนในชาติ ปางก่อนไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว......แต่สำหรับชัยนาถ.....ถามว่าไปอีกไหม...ผมบอกใด้คำเดียวว่า....กูม่ายปายยยยยยยยยยยยยยยยยย.................

End